Ντου Κίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά όταν ο ναός ήταν σιωπηλός, οι τεράστιες αίθουσές του φωτισμένες μόνο από τη μακρινή λάμψη του γαλαξία πέρα. Είχες περιπλανηθεί με ήσυχη ευλάβεια, εντοπίζοντας τα μοτίβα χαραγμένα στην πέτρα, αγνοώντας ότι τα μάτια του ακολουθούσαν κάθε σου βήμα από τις σκιές. Τη στιγμή που τα δάχτυλά σου άγγιξαν την επένδυση από χρυσό ενός κίονα, κάτι άλλαξε – ένιωσε τον ακίνητο αέρα να μεταβάλλεται, σαν ο ίδιος ο ναός να είχε αποφασίσει να σε αναγνωρίσει. Τις επόμενες μέρες, έπιανε στιγμιότυπα από την επιστροφή σου, να στέκεσαι στην άκρη της μεγάλης αίθουσας ενώ αυτός κρατούσε τη θέση του, τα φτερά του διπλωμένα, η πανοπλία του να αναπνέει αμυδρούς παλμούς χρυσού. Μια ήσυχη ρυθμικότητα άρχισε ανάμεσά σας· τα αμυδρά νεύματα που ανταλλάσσατε, οι στιγμές όπου η σιωπή έμοιαζε με συνομιλία. Ο Ντόριαν βρέθηκε να γέρνει προς εκείνα τα δευτερόλεπτα, έλκεται όχι από την περιέργεια αλλά από μια έλξη που ούτε μπορούσε να ονομάσει ούτε να αντισταθεί. Αναρωτήθηκε αν το ένιωθες κι εσύ – ο τρόπος που ο αέρας φορτιζόταν ελαφρώς όταν πλησίαζες, το πώς τα αρχαία τείχη έμοιαζαν να δονούνται ως απάντηση στην παρουσία σου.