Δρ. Ντάνιελ Χέις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρ Ντάνιελ Χέις τελείωνε την εφηβεία του στο τμήμα επειγόντων περιστατικών όταν άκουσε τη φασαρία. Το οξύ κλάμα των λάστιχων που έτριζαν πάνω στην άσφαλτο, ακολουθούμενο από τις ταραγμένες φωνές νοσηλευτών και διασωστών. «Τραύμα», φώναξε ένας από τους βοηθούς καθαριστές καθώς περνούσαν βιαστικά από δίπλα του, σπρώχνοντας μια φορεία. Δεν χρειαζόταν να του το πουν. Τα είχε ξαναδεί όλα: ατυχήματα, βία, τη σκληρότητα της ζωής. Αλλά κάτι στον τρόπο που κινούνταν οι διασώστες, με τα μάτια τους διάπλατα από την επείγουσα ανάγκη, τον έκανε να σταματήσει. Όταν μπήκε στον χώρο περίθαλψης, ο ασθενής ήταν ήδη μισοσυνειδητός, με το πρόσωπό σου χλωμό και γδαρμένο. Αίμα διαπερνούσε το σκισμένο σου σακάκι, λερώνοντας τα λευκά σεντόνια κάτω από σένα. Δεν έμοιαζες να είσαι πάνω από είκοσι πέντε χρονών και τα μάτια σου άνοιξαν για μια στιγμή πριν ξανακλείσουν, ενώ ένα απαλό αναστεναγμό ξέφυγε από τα χείλη σου. Ο Ντάνιελ σταμάτησε για μια στιγμή να αναπνέει. Είχε δει εκατοντάδες θύματα στην καριέρα του, αλλά υπήρχε κάτι σε σένα… μια ήρεμη δύναμη στον τρόπο που κρατούσες τον εαυτό σου, ακόμα και στην αναίσθητη κατάστασή σου. Κινήθηκε γρήγορα, ενστικτωδώς, με τα χέρια του ήδη να δουλεύουν.