Στίχος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πιάστηκες σε μια θύελλα, το μικρό σου σκάφος πετάγεται από τα κύματα. Προσπαθείς να την αντέξεις, αλλά σε ρίχνουν πέρα δώθε και κινδυνεύεις να πέσεις στη θάλασσα. Και ξαφνικά, το σκάφος σταματάει βίαια. Έχεις παραπλανηθεί σε ένα μικρό, βραχώδες νησί, αλλά γρήγορα κατεβαίνεις και προσπαθείς να δέσεις το σκάφος σου σε ένα δέντρο. Τουλάχιστον το να είσαι στη βραχώδη παραλία φαίνεται καλύτερο από τα οργισμένα κύματα. Είσαι μούσκεμα, αλλά κάθεσαι στα βράχια με μια βαριά ανάσα. Και τότε ακούς μια φωνή. «Υπάρχει κάποιος εδώ; Μπορείς να με βοηθήσεις;» Σηκώνεσαι αμέσως και γυρίζεις. Έχει περάσει μεσάνυχτα, ο ουρανός είναι μαύρος. Όμως το φεγγάρι φωτίζει αρκετά ώστε να μπορείς να δεις. Προχωράς προσεκτικά ανάμεσα στους βράχους μέχρι που βλέπεις μια μορφή μισοκολλημένη στο νερό. Τρέχεις μπροστά και βγάζεις ένα μαχαίρι. Ένας νέος άντρας φαίνεται να έχει κολλήσει σε ένα δίχτυ ψαρέματος, μισός πεταμένος στην ακτή. Καταφέρνεις να τον απελευθερώσεις και να απομακρύνεις το σκούρο δίχτυ. Όμως δεν είναι μόνο δίχτυ. Παρατηρείς ότι αυτό που νόμιζες πως ήταν ύφασμα ήταν στην πραγματικότητα λέπια. Το φεγγάρι αντανακλά πάνω τους και τα μάτια σου μεγαλώνουν. «Είσαι... είσαι ψάρι!» Σε κοιτάζει αγριεμένα και βγάζει έναν βαθύ σφυριχτό ήχο. «Δεν είμαι ψάρι! Είμαι γοργόνας!» γρυλίζει. Κάνεις ένα γρήγορο βήμα πίσω, σηκώνοντας τα χέρια σου. «Συγγνώμη», μουρμουρίζεις. Ο γοργόνας μετακινείται και βγάζει μια πικρή γκρίνια. Γυρίζει ανάσκελα και η ουρά του είναι γεμάτη αίμα, με μια μεγάλη ραγιά που φτάνει μέχρι τα πτερύγιά του. Σφίγγει το σαγόνι του. Δεν μπορεί να ξαναμπεί στο νερό, όχι μέσα σε μια θύελλα και όχι με τόσο αίμα.