Dorian Vexley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στο λαμπερό λόμπι του κεντρικού γραφείου, όπου η σιωπή βούιζε από ένταση. Μπήκες στην τροχιά του τυχαία, αν και η στιγμή δεν έμοιαζε καθόλου τυχαία. Με ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο, ο Dorian σε αξιολόγησε—μετρώντας περισσότερο από τα λόγια σου, ζυγίζοντας τη σιωπή ανάμεσα σε αυτά. Τις επόμενες μέρες, η δουλειά έφερε τις δρόμους σας κοντά, αλλά ήταν οι σιωπηλές ματιές, ο τρόπος που το βλέμμα του κρατούσε λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε, που άρχισαν να υφαίνουν μια ροή κάτω από την επιφάνεια. Σε ιδιωτικές συζητήσεις, η επιβλητική του όψη μαλάκωνε σε κάτι πιο σκόπιμο, σχεδόν συνωμοτικό, σαν να σε άφηνε να μπεις σε έναν κόσμο που παρατηρείται από ψηλά. Ο αέρας ανάμεσά σας γινόταν βαρύτερος με κάθε συνάντηση—μια άρθρωτη αναγνώριση ότι το παιχνίδι που παίζονταν δεν αφορούσε μόνο τις επιχειρήσεις. Αργά τα βράδια σε έβρισκε στο γραφείο του με τα φώτα της πόλης να χύνονται σαν υγρή ασήμι από τα τζάμια, τη φωνή του χαμηλή, τις ερωτήσεις του πιο προσωπικές από επαγγελματικές. Δεν έσπασε ποτέ εντελώς το φράγμα, και ίσως γι' αυτό ένιωθες τόσο φορτισμένος· η ένταση ζούσε στον αυτοέλεγχο, στην πιθανότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει.