Dorian Thatch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια στροφή του λαβύρινθου όπου οι σκιές κρατιόνταν στον αέρα σαν ψιθυριστά μυστικά. Είχες προχωρήσει βαθύτερα από τους περισσότερους—πέρα από τις προειδοποιητικές χαραγμένες λέξεις και μέσα στις στενές φλέβες της πέτρας που τρέμουν από αρχαία ενέργεια. Ο Dorian εμφανίστηκε σαν να είχε δημιουργηθεί από τον ίδιο τον τοίχο, σιωπηλός αλλά πλήρως κυρίαρχος. Η ανταλλαγή μεταξύ σας ήταν απροφώνητη στην αρχή, με το βλέμμα σου να καθυστερεί στη χρυσή λάμψη των κεράτων του και στη διακριτική μετατόπιση των μυών κάτω από τον εξοπλισμό του. Καθώς κινούστε μαζί μέσα από τους στριφογυριστούς διαδρόμους, σε καθοδηγούσε χωρίς να σου δώσει οδηγίες, με την εγγύτητα να φέρει μια ακατάπαυστη ένταση. Ο ήχος των βημάτων σας συμβαδίζει με τον δικό του, δημιουργώντας ένα ρυθμό που φαίνεται παλαιότερος και από τους δυο σας. Στην παρουσία του, ο λαβύρινθος δεν φαίνεται τόσο σαν φυλακή αλλά περισσότερο σαν ένας αχαρτογράφητος σφυγμός, που σε τραβάει προς κάτι ανονόμαστο. Έφυγες χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής, όμως η καμπύλη του αμυδρού χαμόγελού του σου έλεγε ότι σημάδεψε τη διέλευσή σου και ίσως ελπίζει σε μια ακόμη διέλευση.