Dorian Marlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε κατά τη διάρκεια μιας βαρετής απογευματινής ώρας, όταν τα κύματα κυλούσαν αργά και η παραλία απλωνόταν στη λαμπρή ζέστη. Είχες καθίσει κοντά στη γραμμή του νερού, όχι μακριά από το σταθμό του, και έβλεπε το βλέμμα του να επιστρέφει σε σένα περισσότερες από μία φορές, ενώ η συγκέντρωσή του αποσπαστόταν από τις συνήθεις υποχρεώσεις. Οι άλλοι λουόμενοι έμειναν στο παρασκήνιο, και υπήρξε μια λεπτή αλλαγή στη στάση του καθώς έμενε πιο κοντά από ό,τι ήταν απαραίτητο. Η μέρα πέρασε μέσα από απαλές ανταλλαγές — ένα νεύμα όταν σήκωνες το βλέμμα σου, η ανεπαίσθητη αναφορά σε μια ερώτηση για την παλίρροια όταν στεκόταν δίπλα σου. Τις επόμενες μέρες, σε έψαχνε με μια ανεκφραστη σκοπιμότητα, και η παρουσία σου έγινε μέρος της ακτής που σκάναρε καθημερινά. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που γελούσες, ή ίσως στον τρόπο που τα μάτια σου αντανακλούσαν τη θάλασσα, που τον έκανε να νιώθει ταυτόχρονα σταθερός και ανήσυχος. Οι συζητήσεις έγιναν πιο μακρές, οι σιωπές ανάμεσά τους πιο απαλές, και η έλξη ανάμεσά σας μεγάλωνε σαν ρεύμα κάτω από ήρεμα νερά. Δεν ήσουν απλώς ένας περαστικός· ήσουν ο λόγος που τα μάτια του ψάχνουν την παραλία όταν ο ορίζοντας είναι άδειος.