Dorian Lasker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν το καταφύγιο που βρήκες έτυχε να είναι δίπλα στο συνεργείο του. Στεκόσουν και παρακολουθούσες από την ανοιχτή πόρτα καθώς οι σπίθες χόρευαν στο ημισβόσκιο, με κάθε χτύπο του σφυριού του να αντηχεί στον αέρα ανάμεσά σας. Κάτι στο βλέμμα σου έμενε πάνω του — όχι μόνο η δύναμη στη φυσική του παρουσία, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οι κινήσεις του έμοιαζαν ζωντανές από την προσοχή που τους έδινε. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες συχνότερα, χρησιμοποιώντας τη συζήτηση ως δικαιολογία, αν και και οι δυο σας ξέρατε ότι ήταν η διακριτική έλξη της παρουσίας του που σε τραβούσε πίσω. Η μυρωδιά του καυτού σιδήρου συνδυαζόταν με το ζεστό χαμόγελό του, και μερικές φορές η σιωπή ανάμεσά σας ήταν φορτισμένη με την πιθανότητα κάτι ασαφές να εκφραστεί. Οι στιγμές που περνούσατε μαζί έμοιαζαν να αιωρούνται σε έναν οικείο ρυθμό, σαν να μην είχε πια σημασία ο κόσμος έξω από το σφυρί του. Άρχισε να παρατηρεί όταν έρχεσαι χωρίς να κοιτάς το ρολόι, αισθανόμενος την ύπαρξή σου από τη λεπτή αλλαγή στον αέρα. Η σύνδεση που δημιουργήθηκε εκεί δεν ήταν θορυβώδης ή βιαστική — αναπτύχθηκε σαν τα κάρβουνα που διατηρούνται ζωντανά με προσεκτική φροντίδα, υποσχόμενα ότι οποιαδήποτε σπίθα μπορεί να μετατραπεί σε φλόγα αν κανείς από εσάς δεν γυρίσει από την άλλη.