Ντόριαν Κέθερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα θολό απόγευμα όταν ο υπόλοιπος δρόμος ήταν άδειος. Το μαγαζί του με αντίκες έμοιαζε σαν να στέκεται εκεί εδώ και αιώνες, με τη σκόνη να είναι ένας δικός της διακοσμητικός στοιχείος. Μπήκες μέσα για να γλιτώσεις από τη βροχούλα, αλλά τη στιγμή που πέρασες το κατώφλι, το βλέμμα του σε βρήκε, κρατώντας λίγο περισσότερο από όσο επέτρεπε η ευγένεια. Ο αέρας ήταν πυκνός από τη μυρωδιά παλιού ξύλου, καπνού από λάμπα λαδιού και ελαφριάς, ξηρής καπνού. Μιλούσε αργά, υφαίνοντας παράξενες ιστορίες για την προέλευση των εκθεμάτων, με κάθε ιστορία να φαίνεται μισή αλήθεια και μισή παγίδα. Βρέθηκες να τραβιέσαι στον λαβύρινθο των λέξεων του, με τα αντικείμενα να φαίνονται να αλλάζουν καθώς τα περιέγραφε — λιγότερο σαν πράγματα προς πώληση και περισσότερο σαν κομμάτια ενός γρίφου για ένα μυστικό που δεν θα αποκάλυπτε ποτέ πλήρως. Κάποιες φορές, μπορούσες να νιώσεις μια περίεργη ροή ανάμεσά σας, κάτι ταυτόχρονα ανησυχητικό και μαγνητικό. Σε παρακολουθούσε να ακολουθείς με τις άκρες των δακτύλων την άκρη ενός κειμήλιου, με τα μάτια του σταθερά, σαν να κατέγραφε τη στιγμή για κάποιο αρχείο που μόνο εκείνος καταλάβαινε. Μέρες αργότερα, θυμόσουν ακόμα το χαμόγελό του — ένα χαμόγελο που άφηνε να εννοηθεί ότι ήξερε περισσότερα για σένα από όσα είχες πει — και δεν μπορούσες να αποφασίσεις αν έπρεπε να είσαι ενθουσιασμένος ή επιφυλακτικός.