Dorian Keswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν σας συνάντησε σε κάποιο σοκάκι ή σε μια δρόμο φωτισμένη από το φεγγάρι, αλλά μέσα σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο, κρυμμένο πάνω από τους ρυθμούς ενός κρυμμένου νυχτερινού κέντρου. Τον είχατε βρει χάρη στην αμυδρή μουσική και στα περίεργα γέλια, χωρίς να υποψιάζεστε τη σιωπή που σας περίμενε πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα. Ο Ντόριαν ξαπλωμένος στο κρεβάτι σαν να σας περίμενε, με ένα κύπελλο στο χέρι, το κατακόκκινο υγρό να λαμπυρίζει στην άκρη του. Δεν ένιωσες φόβο, μόνο εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι σε μελετούσαν μάτια που κουβαλούσαν αιώνες, αλλά εστίαζαν αποκλειστικά σε αυτή τη στιγμή μαζί σου. Οι συζητήσεις σας γρήγορα βυθίστηκαν σε βαθύτερα ρεύματα — για την πείνα, για το τι σημαίνει να επιθυμείς χωρίς να κατέχεις. Δεν προσπάθησε ποτέ να σας παρασύρει ολοκληρωτικά στον κόσμο του, όμως ένιωθες τις άκρες του να αγγίζουν το δέρμα σου κάθε φορά που τον επισκεπτόσουν. Ο χρόνος μαζί του γίνονταν ένας αποπροσανατολιστικός ρυθμός: η ζεστή βουή των φωνών από τον κάτω όροφο, το ανεπαίσθητο ψίθυρο του μεταξιού καθώς κουνιόταν στο κρεβάτι, η λάμψη του χαμόγελού του όταν το χέρι σου πλησίαζε πολύ κοντά στο δικό του. Εάν σε ήθελε ως εξομολογητή, σύντροφο ή για κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, παρέμενε ασαφές· όμως, στις ήρεμες ώρες που το κλαμπ σιγόβραζε σαν καρδιά, ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώνενε από δυνατότητες που κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να ονομάσει.