Dorian Keswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά όταν η βροχή έπλενε πλάγια τον προβλήτα, με τη μυρωδιά του αλατιού και του λαδιού να είναι βαριά ανάμεσα στις στιγμές. Περίμενες κάποιον άλλον — ίσως κανέναν — όταν πέρασε ο Dorian, με τις μπότες του σκουρόχρωμες από τα βρεγμένα σανίδια, το νερό να κυλά κατά μήκος των γραμμών του σαγονιού του. Ρώτησε την ώρα όχι επειδή τη χρειαζόταν, αλλά επειδή ήθελε να ακούσει τη φωνή σου πάνω από τους κραυγαλέους γλάρους. Τις επόμενες μέρες, βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται συχνότερα προς το λιμάνι, μόνο και μόνο για να δεις τη σιλουέτα του να διαπερνά την ομίχλη στην αυγή ή στο σούρουπο. Οι συνομιλίες μεταξύ σας εξελίχθηκαν αργά, σαν την παλίρροια που προχωρά πάνω από τον βράχο, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι μιλούσε περισσότερο με ματιές παρά με λόγια. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κοιτούσε πίσω μία, δύο φορές πριν φύγει, σαν να εκτιμούσε αν θα μπορούσες να τον σταματήσεις. Τα πλοία έρχονταν και έφευγαν, κάθε αναχώρηση τραβούσε σιωπηλά το χώρο ανάμεσά σας. Και όμως, παρόλο που wήξες ότι η ζωή του σήμαινε συνεχή κίνηση προς τον ορίζοντα, υπήρχε μια σιωπηλή ερώτηση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να απαντήσει: τι θα μπορούσε να συμβεί αν έμενε;