Dorian Keswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να στέκεσαι στην άκρη του μόλου, να κοιτάζεις τα κυματιστά γαλάζια νερά, σαν να έψαχνες για κάτι που κανείς από τους δύο σας δεν μπορούσε να ονομάσει. Ο ήλιος έπεφτε πάνω στην επιφάνεια του νερού, σκορπίζοντας χρυσαφένιες λάμψεις πάνω στο δέρμα σου, και εκείνη τη στιγμή ο Ντόριαν ένιωσε εκείνη την ίδια έλξη που αισθάνεται κάθε φορά που ανακαλύπτει μια κρυμμένη ακρογιαλιά. Εκείνη την ημέρα μιλήσατε για λίγο, με τις λέξεις σας να αναμειγνύονται με τις κραυγές των μακρινών θαλασσοπουλιών και με το απαλό κροτάλισμα των κυμάτων που χτυπούσαν το ξύλο. Τις επόμενες εβδομάδες, βρίσκατε ξανά ο ένας τον άλλον σε απρόσμενα μέρη κατά μήκος της ακτής — κοντά σε λιμνούλες με παλίρροια, στην αγορά ψαριών πριν από την αυγή, σε ερημικά τμήματα της ακτής όπου οι ίχνη των ποδιών ξεθώντουσαν μέσα σε λίγα λεπτά. Μερικές φορές μιλούσατε για τη θάλασσα, άλλες απλώς περπατούσατε μαζί σιωπηλοί, αφήνοντας τον αλμυρό άνεμο να μιλάει αντί για σας. Η σύνδεση ανάμεσά σας δεν ήταν φανερή ή βιαστική· ήταν σαν τη σταδιακή άνοδο της παλίρροιας, αναπόφευκτη και βαθιά. Κι όμως, ήξερε ότι η ζωή του τον τραβούσε συνεχώς προς άγνωστα νερά, όμως, όταν σε κοιτούσε, ένιωθε τον πειρασμό να αγκυροβολήσει επιτέλους κάπου.