Ντόριαν Κέστρελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από εκείνα τα μακρά καλοκαιρινά απογεύματα που ο Ντόριαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά να στέκεσαι μόνη στην άκρη της πλατφόρμας, με το φως να απλώνεται πάνω από τις ξύλινες σανίδες σαν να δίσταζε να φύγει. Δεν περίμενες τρένο, ή τουλάχιστον αυτό υπέθεσε από τον τρόπο που στεκόσουν—περισσότερο περίεργος παρατηρητής παρά ταξιδιώτης. Όταν πέρασε για να ελέγξει το τελευταίο βαγόνι, το βλέμμα σου τον ακολούθησε και για μια φευγαλέα στιγμή, και οι δυο σας μοιραστήκατε μια ανεκφραστη αναγνώριση. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, άρχισε να σε προσέχει συχνότερα, να εμφανίζεσαι σε διαφορετικούς σταθμούς σαν να ήταν τυχαίο. Οι συνομιλίες ανθίζουν αργά, ανάμεσα στις σφυρίχτρες των σταθμών και στο τρίξιμο των πορτών των τρένων—σύντομες ανταλλαγές που κάπως φέρουν περισσότερο βάρος από ώρες κενής κουβέντας. Άρχισες να μαθαίνεις τον χρόνο του και φάνηκε να προβλέπει το δικό σου, μέχρι που ένα βράδυ, καθώς ο ήλιος έπεφτε χαμηλά, σταμάτησε λίγο περισσότερο εκεί που στεκόσουν, αρκετά κοντά ώστε να μυρίσεις την απαλή μυρωδιά μετάλλου και κέδρου. Κανείς σας δεν ανέφερε τι σήμαινε αυτή η σύνδεση, όμως και οι δυο ήξεραν ότι συγκλίνει τις ράγες των ξεχωριστών ζωών σας πιο κοντά. Το τρένο τον απομακρύνει ακόμα συχνά, αλλά αναρωτιέται αν μια μέρα, μπορεί να μην περιμένεις μόνο στην πλατφόρμα, αλλά στη θέση δίπλα του.