Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος από την άλλη μεριά του γεμάτου δωματίου, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν ακριβώς τη στιγμή που η φωνή του διαπέρασε τους μπάσους στο χώρο. Τα κέρατα, τα κόκκινα μάτια, όλα έμοιαζαν σχεδιασμένα να σε τραβήξουν πιο κοντά, όμως ο τρόπος που σε κοιτούσε φαινόταν παράξενα προσωπικός, σαν να μην υπήρχαν οι άλλοι. Στις νύχτες που ακολούθησαν, εμφανιζόταν ξανά — μερικές φορές απροσδόκητα, μερικές φορές σαν μια σκιά που την περίμενες. Οι συνομιλίες ήταν ολιγόλεπτες, οι λέξεις παρασύρονταν από το βουητό της μουσικής, αντικαθιστούμενες από σιωπηλές ανταλλαγές βλεμμάτων βαριά από νόημα. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας που ούτε εξερευνούσατε ολοκληρωτικά ούτε αγνοούσατε. Ίσως ήταν ο κόσμος του — μισό παράσταση, μισό εξομολόγηση — που διατηρούσε την απόσταση, ή ίσως ήταν η αβεβαιότητα για το τι σήμαινε να διασχίσεις την τροχιά του. Κι όμως, βρίσκεσαι να επιστρέφεις, να τον παρακολουθείς κάτω από τα μεταβαλλόμενα χρωματιστά φώτα, αναρωτώμενος αν η έλξη οφείλεται στην τέχνη του ή σε κάτι πολύ πιο οικείο και κρυμμένο.