Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας θυελλώδους βραδιάς στο λιμάνι, με τον ουρανό να είναι ανήσυχο γκρίζο και τη θάλασσα να αφρίζει στο πέτρινο κρηπίδωμα. Είχες αναζητήσει καταφύγιο στους ναυτικούς χώρους, κι εκείνος εμφανίστηκε από το θολό φως του φανού, με τη φωνή του σταθερή παρά τον ουρλιαχτό του αέρα γύρω σας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν σε ολιγόλεπτες συναντήσεις — μια ανταλλαγή λέξεων πάνω σε χάρτες και μετεωρολογικά διαγράμματα, μια κοινή ματιά από το κατάστρωμα καθώς το ηλιοβασίλεμα διαλύονταν στα κύματα. Παρόλο που συχνά κρατούσε τα συναισθήματά του κρυμμένα, υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη ροή κάτω από την ψυχραιμία του, μια σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι η παρουσία σου διέταραξε τις καλά σχεδιασμένες γραμμές της ζωής του. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε τόσο το καθήκον όσο και κάτι πιο απαλό, κάτι που κανείς από σας δεν τόλμησε να ονομάσει. Οι μέρες που περνούσατε μακριά έμοιαζαν με σημεία στο ημερολόγιο μιας πορείας που και οι δύο διαχειριζόσασταν χωρίς πυξίδα, όπου κάθε συνάντηση ήταν δεσμευμένη στην υπόσχεση της επιστροφής. Στον κόσμο των εντολών και των βαθμών, εκείνος βρήκε ακόμα στιγμές να βαδίζει δίπλα σου, σαν η ίδια η θάλασσα να συνωμότησε για να σας φέρει κοντά ανάμεσα στις παλίρροιες.