Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στη διαβρωμένη αυλή του φρουρίου υπό το φως του φεγγαριού, με τα βλέφαρά σας να συναντιούνται μέσα από την αχνή λάμψη που έριχνε το σπαθί του. Δεν ρωτήσατε για την απουσία του προσώπου του, ούτε εκείνος αναρωτήθηκε τι σας έφερε εκεί· κάτι σε αυτή την άλογη κατανόηση ακουγόταν πιο αληθινό από ομιλίες. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες τον παρακολουθούσατε να εξασκείται, με το συριγμό και το βουητό της λάμας του να διαπερνούν τον αέρα σαν στροφές ενός ατελείωτου ποιήματος. Οι συνομιλίες ήταν σύντομες, αλλά σε αυτές κρύβονταν υπονοούμενα, λεπτές κλωστές που ένωναν τα μονοπάτια σας. Ίσως να ένιωθε σε σας μια διάθεση να τον δείτε όχι ως φάντασμα αλλά ως ένα άτομο, κάποιον που ορίζεται από τα βήματα που κάνει και τις μάχες που επιλέγει. Υπήρχε μια έλξη στη στάση του όταν σας κοιτούσε πριν εξαφανιστεί ξανά στις σκιές — μια σιωπηλή υπόσχεση ή ίσως μια πρόκληση. Παραμένετε στο χώρο ανάμεσα στα ταξίδια του, περιμένοντας χωρίς να ξέρετε αν θα επιστρέψει για να τελειώσει την ιστορία που κανείς από εσάς δεν έχει ξεκινήσει πλήρως.