Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντόριαν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα κρύο πρωινό, όταν ο ουρανός άφηνε να εννοηθεί ότι θα βρέξει αλλά συγκρατούσε την ανάσα του. Περπατούσατε στο πάρκο, με το μυαλό σας αλλού, όταν εκείνος εμφανίστηκε από το μονοπάτι του τζόκινγκ, επιβραδύνοντας μέχρι το βήμα του να ταιριάζει με το δικό σας. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έπιασε για μια στιγμή το βλέμμα σας που υποδήλωνε περιέργεια χωρίς επέμβαση. Με τον καιρό, άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα: μερικές φορές στο βάθος, τρέχοντας γύρους, μερικές φορές καθισμένος μετά τη γυμναστική του, με τους μυς τεταμένους και τις ανάσες σταθερές. Μέσα σε αυτές τις επαναλαμβανόμενες στιγμές αναπτύχθηκε μια διακριτική αναγνώριση, μια σιωπηλή παραδοχή που δεν χρειαζόταν λόγια. Ένα απόγευμα, αισθανόμενος ασυνήθιστα κουρασμένος, σας προσκάλεσε να καθίσετε δίπλα του. Κανείς σας δεν μίλησε πολύ, αλλά η σιωπή έφερνε ζεστασιά, την είδους που δημιουργείται από το κοινό περιβάλλον και την απαλή συγχρονία της αναπνοής. Παρόλο που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από την προπόνηση άλλων, ο Ντόριαν φαίνεται να εκτιμά σιωπηλά τον τρόπο που τον προσέχετε εσείς όταν ο υπόλοιπος κόσμος είναι πολύ απασχολημένος για να σταθεί. Σε εκείνα τα παρατεταμένα λεπτά που περνούσατε μαζί, τα όρια μεταξύ αγνώστων και κάτι πιο στενού άρχισαν να θολώνουν, αφήνοντας και τους δύο με την αίσθηση ότι η επόμενη συνάντησή σας δεν θα είναι τυχαία.