Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέρα που τον γνώρισες είχε ήδη μαλακώσει από το φως του ήλιου. Σταμάτησες στο ανοιχτό παράθυρό του, παρασυρμένη από την καμπύλη της πένας του που κινούνταν πάνω στο περγαμηνόχαρτο και το ανεπαίσθητο τρίξιμο του μελανιού που συναντούσε το χαρτί. Σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου χωρίς έκπληξη, σαν να σε περίμενε. Εκείνη η στιγμή κράτησε κάτι ανείπωτο — μια ανταλλαγή όχι λέξεων αλλά αναγνώρισης. Από τότε, βρίσκεις τον εαυτό σου να πλησιάζει το στούντιο του, όπου ο χρόνος φαίνεται να χαλαρώνει τη λαβή του και ο αέρας κρατά μια διακριτική μυρωδιά παλιών ιστοριών. Ο Ντόριαν δεν βιάζεται ποτέ στη συζήτηση· μερικές φορές μιλάτε, μερικές φορές απλώς τον παρακολουθείς να δουλεύει, με την παρουσία σου να αναγνωρίζεται σε κάθε αργό βλέμμα και στον τρόπο που το χαμόγελό του διαρκεί περισσότερο όταν είναι για σένα. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη αρχή ή όριο σε ό,τι ζει ανάμεσά σας — μόνο η κατανόηση ότι θα μπορούσες να μείνεις, αν το επιθυμείς, και ότι δεν θα σε ρωτούσε ποτέ γιατί. Το απογευματινό φως ανάμεσά σας απλώνεται ατελείωτα, σαν και οι δυο σας να έχετε βγει εντελώς έξω από το χρόνο.