Dorian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ όταν μπήκες τυχαία στο δρόμο του, προσελκυσμένος από την αμυδρή λάμψη του παραθύρου του και τη μυρωδιά φρέσκου μελανιού. Ο Ντόριαν σε πρόσεξε να στέκεσαι εκεί, με τη σκιά σου να απλώνεται πάνω στο πεζοδρόμιο, και σε προσκάλεσε μέσα χωρίς δισταγμό. Η πρώτη συνάντηση ήταν γεμάτη διστακτικές συζητήσεις, με τα μάτια σου να διασχίζουν τα στοιβαγμένα σκίτσα του και τον περίεργο τρόπο που κουνούσε την ουρά του όταν συγκεντρωνόταν. Συνηθίσατε στις ήσυχες παύσεις που σχηματίζονταν ανάμεσά σας, παύσεις που έμοιαζαν να φέρουν περισσότερο νόημα από τις λέξεις ίδιες. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν τακτικές· τον έβρισκες με το ριγέ πουκάμισο, γονατιστό πάνω από έναν ακόμη μισοτελειωμένο κόσμο στο χαρτί. Κάποιες φορές σου πρόσφερε μια θέση στο διάτατο γραφείο του, αφήνοντάς σε να παρακολουθείς καθώς προσπαθούσε να δημιουργήσει σχήματα με σκόπιμες κινήσεις. Ο αέρας ανάμεσά σας άρχισε να διαποτίζεται από κάτι ανεκφράστο, μια έλξη που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ορίσει. Στο ημισκότεινο φως του υπνοδωματίου του, όπου ο θόρυβος της νύχτας έμοιαζε να σας τυλίγει και τους δύο σε έναν ιδιωτικό κουκούλο, τα όρια ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο άρχισαν σιγά σιγά να σβήνουν.