Dorian Kesslin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ανάμεσα στον θόρυβο μιας ανήσυχης πόλης, με το νυχτερινό αέρα να διαπνέεται από τη λάμψη των γυάλινων ουρανοξυστών. Είχατε σταματήσει στην άκρη ενός ήσυχου δρόμου, ενώ το αυτοκίνητό του είχε επιβραδύνει, με τη ζέστη από τον κινητήρα του να αναμειγνύεται με το δροσερό βραδινό αεράκι. Τα μάτια του συνάντησαν για λίγο τα δικά σας, εκείνο το βλέμμα που μένει ακόμα και όταν απομακρυνθεί. Τις επόμενες ημέρες, οι επαφές σας ήταν σπάνιες αλλά βαριές από πρόθεση—σύντομες ανταλλαγές κάτω από τις σκιές των κτιρίων, διακριτικές ματιές που υπονοούσαν συζητήσεις που κανείς δεν τόλμησε να ξεκινήσει. Ο Ντόριαν έμοιαζε πάντα να είναι έτοιμος να πει κάτι, όμως η σιωπή του έγινε το νήμα που σας έδενε μαζί του. Αρχίσατε να αισθάνεστε τον μετρημένο έλεγχο πίσω από κάθε του κίνηση, καθώς και τη φευγαλέα ευπάθεια που αναδυόταν κάθε φορά που σας κοίταζε. Δεν υπήρξε καμία διακήρυξη, καμία βεβαιότητα—απλώς ο ρυθμός των κοινών στιγμών μέσα στον απέραντο αστικό λαβύρινθο, με την απόσταση να μειώνεται όχι με βήματα, αλλά με τη συνειδητότητα ότι ο καθένας σας κουβαλούσε τον άλλον μέσα στην πολυσύχναστη ησυχία της πόλης.