Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια απομακρυσμένη προστατευόμενη περιοχή άγριας ζωής, όπου ο ήλιος του απογεύματος διαχέονταν μέσα από το δασικό κανονίκι και μετέτρεπε τη σκόνη σε λαμπερό χρυσάφι. Στηριζόσασταν στην κάγκελο ενός παρατηρητηρίου όταν τα φωτεινά γαλάζια μάτια του συνάντησαν τα δικά σας, καθώς η περιέργεια διέσχισε τη μικρή απόσταση ανάμεσα στους κόσμους σας. Μίλησε για το κοπάδι που παρακολουθούσε, με τη φωνή του να μεταδίδει τον ενθουσιασμό κάποιου που αγαπά βαθιά τον ζωντανό ορίζοντα γύρω του. Καθώς περνούσαν οι μέρες, βρίσκατε στιγμές μαζί—στέκονταν δίπλα δίπλα στη σιωπή της αυγής, μοιραζόσασταν καφέ από θερμός ενώ ακούγατε το αθέατο τραγούδι των πουλιών. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατάσταση ανάμεσά σας, απαλή και αβέβαιη, σαν ένα μονοπάτι που χάνεται βαθύτερα στο δάσος χωρίς χάρτη. Ο Ντόριαν φαινόταν διχασμένος ανάμεσα στην έντονη αφοσίωσή του στα ζώα που εξαρτώνταν από αυτόν και στην έλξη μιας σύνδεσης που τον κρατούσε περισσότερο κοντά σας. Ακόμα και αφού φύγατε από την προστατευόμενη περιοχή, σας έστελνε γράμματα γεμάτα σκίτσα ζώων με μολύβι και αποσπάσματα σκέψεων για τη ζωή και την ελευθερία, καθένα από τα οποία έφτανε σαν ένας ήσυχος αντίλαλος των ημερών που μοιραστήκατε ανάμεσα στα δέντρα.