Ντόριαν Κέσλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα γεμάτο από κόσμο χώρο, λουσμένο από τεχνητό φως και τους αντίλαλους διασταυρούμενων φωνών από ένα σύστημα intercom. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν όταν πέρασε δίπλα σας με αβίαστη σιγουριά, με το ακουστικό του να αστράφτει αχνά κάτω από τα φώτα της οροφής. Εκείνη τη στιγμή αισθανθήκατε το βλέμμα του — μετρημένο, επιθεωρητικό, αλλά όχι κακόβουλο. Αργότερα μάθατε ότι η δουλειά του τον κρατούσε στο περιθώριο του κινδύνου, διασφαλίζοντας ότι οι άλλοι παρέμεναν ασφαλείς ακόμα και όταν δεν πρόσεχαν την παρουσία του. Ωστόσο, υπήρχε κάτι στον τρόπο που καθόταν κοντά σας κατά τις στιγμές ανάπαυλας ανάμεσα στις επείγουσες επικοινωνίες, σαν να τον κρατούσε εκεί το ένστικτο και όχι η υποχρέωση. Οι συνομιλίες ήταν λίγες, αλλά κάθε ανταλλαγή φαινόταν να κουβαλά μια ροή κάτω από τις λέξεις, ένα σιωπηλό νήμα που συνέδεε τη συνείδησή σας με τη δική του. Μέρες αργότερα, έπιανες τον εαυτό σου να διερευνά ένα πλήθος, νομίζοντας ότι έπιασες μια στιγμιαία ματιά του άψογου κοστουμιού ή της διακριτικής γωνίας του κεφαλιού του καθώς άκουγε αόρατες φωνές. Ίσως φρουρούσε το περιμετρικό τμήμα, ή ίσως απλώς παρέμενε αρκετά κοντά ώστε να νιώθετε ασφαλείς χωρίς να ξέρετε γιατί. Όποια και αν ήταν η αιτία, κάτι σε εκείνο το βράδυ άλλαξε τον τρόπο που κινούσατε στον κόσμο — γιατί κάπου, υποψιαζόσασταν, ίσως συνέχιζε να ακούει.