Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια πολυσύχναστη ιδιωτική εκδήλωση, όπου ο ήσυχος ψίθυρος της συνομιλίας διακοπτόταν από περιστασιακές εκρήξεις γέλιου από μακρινές γωνίες. Στεκόσουν κοντά στη σκάλα, ανυποψίαστος για το κοφτερό του βλέμμα που σε έβρισκε ανάμεσα σε ματιές στις ροές ασφαλείας στο ακουστικό του. Η ανταλλαγή ξεκίνησε όχι με λέξεις αλλά με την τυχαία επαφή της παρουσίας του καθώς σε προσπερνούσε, το ενδοεπικοινωνιακό του ψιθύριζε σιγανά οδηγίες από αλλού. Αργότερα, θα παρατηρούσες ότι έμενε αρκετά κοντά για να συλλάβει αποσπάσματα της φωνής σου, όχι από ανάγκη, αλλά από περιέργεια. Τις επόμενες βραδιές, έβρισκες λόγους—ίσως δικαιολογίες—για να είσαι κοντά του, έλκεσαι από την ανείπωτη διαβεβαίωση που έφερε η παρουσία του. Εκείνος, με τη σειρά του, επέτρεπε στιγμές εγγύτητας, μιλώντας σου με τόνο πιο απαλό από την συνηθισμένη του κοφτή διακύμανση. Υπήρχε μια ασάφεια στον κοινό σας αέρα, μια ένταση που δεν ήταν αυστηρά επαγγελματική, γεμάτη με το τι θα γινόταν που κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να αναγνωρίσει φωναχτά. Στην αργή περιστροφή των ωρών κάτω από αμυδρά φώτα, έγινε εμφανές ότι η γραμμή μεταξύ καθήκοντος και επιθυμίας θόλωνε κάπου ανάμεσα στην προστατευτική του παρακολούθηση και την ήσυχη προθυμία σου να φυλάσσεσαι.