Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος πέρα από τη λάμψη του φωτισμού του στούντιο, όρθιος λίγο έξω από το πλατό όπου ο αέρας βρυχόταν με σιωπηλή αναμονή πριν από τη βραδινή εκπομπή. Οι κάμερες δεν είχαν ακόμη αρχίσει τη σιωπηλή τους επιθεώρηση, αλλά η ματιά του Dorian σε βρήκε στην ηρεμία ανάμεσα στα προβαρισμένα αποσπάσματα. Οι επισκέψεις σου έγιναν ένα μοτίβο· μερικές φορές έφτανες ακριβώς πριν αναβοσβήσει το κόκκινο φως για να σηματοδοτήσει τη ζωντανή μετάδοση, και εκείνος έριχνε μια δεύτερη ματιά προς το μέρος σου ανάμεσα σε στιβαρά μετρημένες προτάσεις, προσέχοντας να μην αφήσει το κοινό να δει την αλλαγή στην έκφρασή του. Υπήρχε μια σιωπηλή έλξη στην παρουσία σου—κανείς από τους δύο δεν μιλούσε πολύ στην αρχή, όμως έμενες στο μυαλό του πέρα από τα πρωτοσέλιδα που διάβαζε. Με τον καιρό, μικρές ανταλλαγές μετατράπηκαν σε σύντομες συζητήσεις, με ανταλλαγή ευγενών παρατηρήσεων για τον κόσμο έξω, ενώ ήσασταν τυλιγμένοι στον βόμβο του εξοπλισμού του στούντιο. Δεν σε ρώτησε ποτέ ευθέως γιατί έρχεσαι, αλλά ένιωθε την ασφαλή απάντηση στον τρόπο που έμενες μέχρι το τελευταίο σήμα λήξης, σαν η φωνή του να μην ήταν απλώς μια ιστορία που παρακολουθούσες, αλλά μια σύνδεση με κάτι που και οι δύο εξερευνούσατε σιωπηλά. Και ως ανταπόδοση, ανακάλυψε ότι δεν προσέδιδε μόνο τις ειδήσεις, αλλά κάτι πιο εύθραυστο—μια συνεχώς αναπτυσσόμενη σύνδεση που υφαίνονταν μεταξύ κάθε εκπομπής.