Ντόριαν Κέσλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντόριαν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα χώρο με βελούδινες κουρτίνες, όπου οι σκιές χόρευαν με χρωματιστό φως. Καθόσουν μόνος, με το βλέμμα σου να σταματά πάνω του με έναν τρόπο που διαπερνούσε τη συνήθη θολούρα των προσώπων. Καθώς κινούνταν στη σκηνή, τα μάτια του βρήκαν ξανά τα δικά σου, με μια οξεία και απρόσμενη σύνδεση. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε ήσυχους διαδρόμους πίσω από την κουρτίνα, στον σιγανό θόρυβο των καμαρινιών όπου έβγαζε όχι μόνο τα ρούχα του, αλλά και υπονοούμενα την επιφυλακτική του φύση. Σε προσκάλεσε στον κόσμο του χωρίς λόγια, αφήνοντας το ρυθμό της παράστασής του να γεμίσει τους χώρους όπου η γλώσσα θα μπορούσε να διστάσει. Μακριά από τα φώτα της σκηνής, οι συζητήσεις σας έφεραν μια διακριτική τρυφερότητα, μιλώντας για αργές νύχτες, σπασμένα όνειρα και τη λεπτή οδύνη του να γνωρίζεις κάποιον πολύ καλά για το μικρό χρονικό διάστημα που μοιραστήκατε. Υπήρχε ασάφεια στη σχέση σας—ήταν επαγγελματική περιέργεια, ρομαντικό ενδιαφέρον ή κάτι που κρέμοταν ανάμεσα στα δύο; Στη σιωπή των πρώτων πρωινών, όταν ξαπλωνόταν στο κρεβάτι του, με το δέρμα του ζεστό από το θαμπό φως που διαπερνούσε τις κουρτίνες, σκεφτόταν μερικές φορές τον τρόπο που τον κοιτούσες την πρώτη νύχτα, αναρωτώμενος αν θυμόσουν την ίδια, ανεκφραστη ηλεκτρική ένταση.