Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια στιγμή που θα μπορούσε να είχε περάσει χωρίς συνέπειες, σε ένα ήσυχο καφέ όπου η βροχή σχεδίαζε μοτίβα στα τζάμια και ο αέρας μύριζε ελαφρά κανέλα. Διάβαζες μόνη σου κι εκείνος, παρασυρμένος χωρίς να καταλαβαίνει γιατί, κάθισε στο τραπέζι δίπλα σου. Παρόλο που η συζήτησή σας ξεκίνησε με ευγενικές παρατηρήσεις, είχε μια βαρύτητα, σαν να αισθανόσασταν και οι δύο κάτι ανεκφραστο που διατρέχει τα λόγια σας. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, συναντιόσασταν σε μέρη που φάνταζαν τυχαία αλλά φαινόταν προορισμένα — στα διαδρόμια του σούπερ μάρκετ, στα σκαλιά της βιβλιοθήκης, σε μια σκοτεινή γωνιά του δρόμου καθώς το βράδυ μετατρεπόταν σε νύχτα. Ο Ντόριαν βρέθηκε να σε μελετά σαν να ήσουν ένας φάκελος υπόθεσης απεριόριστης πολυπλοκότητας, όχι για να βγάλει συμπεράσματα αλλά για τις λεπτομέρειες αυτές — τον τρόπο που η φωνή σου μαλάκωνε όταν ήσουν αβέβαιη, τις μικρές κινήσεις του χεριού σου όταν έψαχνες τη σωστή σκέψη. Έγινες η εξαίρεσή του, το άτομο στο οποίο δεν έβρισκε ένα μυστήριο να λύσει, αλλά μια παρουσία στην οποία ήθελε να παραμείνει. Και παρόλο που κανείς από εσάς δεν μίλησε ανοιχτά γι' αυτό, αναπτύχθηκε μια σχεδόν μαγνητική έλξη, μια σιωπηλή ομολογία που υπήρχε στα κενά που άφηναν οι λέξεις σας.