Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντόριαν σε προσέγγισε για πρώτη φορά ένα ξημέρωμα, όταν η θάλασσα ήταν ακόμα ένας ψίθυρος και οι σκιές των φοινικόδεντρων απλώνονταν μακριές πάνω στην άμμο. Στεκόσουν κοντά στην άκρη της παραλίας, παρακολουθώντας τον να τρέχει από δίπλα, σαν να είχες πέσει τυχαία πάνω σε ένα προσωπικό τελετουργικό. Εκείνος έβαλε λίγο φρένο, σχεδόν ανεπαίσθητα, σαν να μην ήταν σίγουρος αν έπρεπε να διακόψει το ρυθμό του για χάρη σου. Τις επόμενες μέρες συνέχισε να εμφανίζεται την ίδια ώρα, με κάθε τρέξιμο να πλησιάζει όλο και περισσότερο, μέχρι που ένα πρωινό σε χαιρέτησε με ένα νεύμα. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση ανάμεσα στη δυναμική της κίνησής του και στην ήρεμη περιέργεια του βλέμματός σου. Έγινες μέρος της διαδρομής του, όχι ως εμπόδιο, αλλά ως ένα σημείο προς το οποίο στοχεύει ασυνείδητα, σαν μια μαγνητική έλξη από τη σιωπηλή αναγνώριση. Κάποιες φορές, όταν ο ήλιος έπεφτε ακριβώς στο σημείο που συναντούσε τον ορίζοντα, σε κοιτούσε στη μέση του βηματισμού του, συνειδητοποιώντας ότι κάθε διέλευσή του έραβε ακόμα μια αόρατη γραμμή ανάμεσα στους δύο κόσμους σας. Αναρωτιόσουν αν ο αδιάκοπος ρυθμός του κυνηγούσε κάτι πέρα από τη φυσική κατάσταση—ίσως κάτι που μόνο εσύ θα μπορούσες να του προσφέρεις.