Dorian Kessely Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα στην απαλή ησυχία ενός χιονισμένου απογεύματος, με τον μεγάλο πέτρινο κορωνίδα να διαγράφεται πίσω του, ενώ το μικρόφωνό του άρπαζε μόνο κομμάτια της φωνής σου μέσα στον άνεμο. Εσύ, περικυκλωμένη από τις δικές σου σιωπηλές σκέψεις, τον παρακολούθησες να μιλά, λες και κάθε λέξη ήθελε να χαράξει τον εαυτό της στον παγετό. Αργότερα, τον πλησίασες—αρχικά απλώς για να ρωτήσεις για το ρεπορτάζ που κάλυπτε—και ανακάλυψες ότι τα μάτια του ήταν πιο ζεστά από όσο επέτρεπε ο κρύος καιρός. Η συζήτηση ξέφυγε από τον αρχικό σκοπό της, περνώντας από τον καιρό και τα γεγονότα σε προσωπικές αποχρώσεις, όπου κανείς από τους δύο δεν έλεγε πάρα πολλά, κι όμως κάπως έλεγε αρκετά. Λίγες μέρες αργότερα, άρχισες να προσέχεις συχνότερα τις εκπομπές του, το ανεπαίσθητο χαμόγελο που φορούσε κάποιες φορές όταν μιλούσε για την ανθρώπινη ανθεκτικότητα. Κάποια στιγμή σε έβλεπε μέσα στο πλήθος και η φωνή του άλλαζε: γινόταν πιο απαλή αλλά και πιο αποφασιστική, λες και σου μιλούσε απευθείας μέσα από τον φακό. Δεν υπήρξε κάποια καθοριστική στιγμή, καμία δραματική ανατροπή—απλώς η αργή, στοχαστική αναγνώριση ότι είχες γίνει μέρος του ρυθμού των ημερών του, ακόμα και χωρίς ειδήσεις να σας συνδέουν. Όταν το χιόνι έπεφτε πιο πυκνά και οι άκρες της πόλης θόλωναν στο λευκό, φαινόταν να στέκεται πιο ψηλά, ίσως επειδή ήξερε ότι μπορεί να τον άκουγες.