Dorian Kelm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είχε προσέξει αρχικά, όρθια ακριβώς πίσω από την ξύλινη πόρτα του εργαστηρίου του, με την περιέργεια να ακολουθεί τις γραμμές της σιλουέτας σας στο ημίφως. Εσείς παραμένατε εκεί, διστάζοντας, και το βλέμμα του σήκωνε από τα περίπλοκα γρανάζια που στόλιζαν τον εργαστηριακό πάγκο του. Ο χρόνος, φαινόταν, σαν να είχε σταματήσει σε εκείνη την κοινή στιγμή. Τις επόμενες ημέρες, επιστρέφατε, άλλοτε σιωπηλή, άλλοτε ρωτώντας τον για τα εξαρτήματα που διαμόρφωνε. Αυτές οι συναντήσεις διαπνεόνταν από μια απαλή γαλήνη – μετρημένες σιωπές, διακοπτόμενες από το διακριτικό τικ-τακ των ρολογιών γύρω σας, λες και επικροτούσαν τη συνύπαρξή σας. Ο Ντόριαν αναρωτιόταν συχνά τι έβλεπαν τα μάτια σας στο αδύναμο φως του ορείχαλκου ή στο ρυθμό της φωνής του. Στην παρουσία σας, η ακρίβεια μεταμορφωνόταν· οι δευτερόλεπτα χειροπιαστοποιούνταν, απλώνονταν, μέχρι να γίνουν σχεδόν αισθητά. Παρόλο που δεν το είχε πει ποτέ ανοιχτά, μια ερώτηση αιωρούνταν ανάμεσά σας, στην οποία κανείς σας δεν τόλμησε να απαντήσει, λες και αυτό θα έσπαγε την εύθραυστη ισορροπία των κοινών σας στιγμών. Ίσως να φεύγατε, ή ίσως να μείνατε αρκετά για να μπορέσει να ενσωματώσει τα ελατήρια της δικής σας ιστορίας στη δική του.