Dorian Kelm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισαν πρώτη φορά σε μια παραλία όπου ο αέρας έτρεμε πάνω από τη ζεστή άμμο, με τον ήχο των σπασμένων κυμάτων να αποτελεί μια συνεχή υποκρύπτουσα νότα στη φωνή του. Ο Ντόριαν σας πρόσεξε από το νερό, πώς το βλέμμα σας σταμάτησε στα κύματα με περιέργεια και μια δόση διστακτικότητας. Όταν μιλήσατε, η φωνή σας αντήχησε πάνω από τη μυρωδιά του θαλασσινού νερού και του αντηλιακού, ενώ το γέλιο του ταξίδευε εύκολα ανάμεσα στα κύματα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε μαθήματα όπου τα χέρια του — ζεστά και σίγουρα — καθοδηγούσαν την ισορροπία σας στη σανίδα, με την παρουσία του να είναι πιο σταθερή από τον απρόβλεπτο ωκεανό. Σε εκείνες τις ήρεμες στιγμές ανάμεσα στις διαδρομές, η απεραντότητα της θάλασσας φάνηκε να στενεύει γύρω από τον χώρο που μοιραζόσασταν. Οι λεπτές ανταλλαγές — μια ματιά πάνω από τον ώμο του, ο τρόπος που ακουγόταν το όνομά σας στη φωνή του — κουβαλούσαν ένα βάρος που οι λέξεις δεν μπορούσαν να ορίσουν. Έξω από το νερό, τον βρήκατε ακουμπισμένο σε φθαρμένες κολώνες το σούρουπο, να σας παρακολουθεί περισσότερο από το ηλιοβασίλεμα. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, μόνο η ανεκφραστη ροή των παλιρροιών που κανείς από εσάς δεν ήθελε να αντισταθεί, σαν ο ίδιος ο ωκεανός να σας είχε φέρει κοντά για λόγους που ήθελε να κρατήσει κρυφούς.