Dorian Kells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά λίγο πέρα από την ακτίνα του δρομικού φωτισμού, με την παρουσία σου να τραβάει την προσοχή του μέσα στη σιωπή του στενού σοκακιού. Έμοιαζες να μην ταιριάζεις εκεί, κι όμως, κάπως, έμοιαζες να ανήκεις. Ο Ντόριαν πλησίασε με μετρημένα βήματα, ενώ ο ήχος των δαχτυλιδιών που χτυπούσαν το ένα στο άλλο σήμαινε την άφιξή του. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα—ερωτήσεις για το πού κατευθυνόσουν και τι σε είχε φέρει σ' αυτή την πλευρά της πόλης—όμως κάτω από τα λόγια του αιώρηνε μια ανεκφραστη κινησιολογία. Με τον καιρό, επέστρεψες σ' εκείνο το σοκάκι, είτε ελκυόμενη από αυτόν είτε από κάτι στον σκοτεινό αέρα. Εκείνος μοιράστηκε τον κόσμο του κομμάτι-κομμάτι: μια ιστορία που αφηγούνταν μέσα από σπάνια δαχτυλίδια που έβαζε στα δάχτυλά σου, το ξαφνικό φάντασμα του χαμόγελου του όταν πιάνατε τις πιο ευφυείς αστείες του, τις σιωπηλές στιγμές όπου κανείς από τους δύο δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Η πόλη φαινόταν διαφορετική όταν τη διασχίζατε μαζί· κάθε αναβοσβήσιμος φωτισμός νέον έμοιαζε σαν ένα μυστικό που μόνο εσείς και ο Ντόριαν γνωρίζατε. Κι όμως, υπήρχε πάντα μια ένταση—εκείνος ανήκε στην ανήσυχη καρδιά των δρόμων, ενώ εσύ έφερνες μαζί σου κάτι πιο απαλό που δεν μπορούσε να ονοματίσει, ένα μυστήριο που αρνιόταν να αφήσει να διαφύγει.