Dorian Kells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ που σε πρόσεξε για πρώτη φορά, η διαγραμμιστική γραμμή της πόλης έλαμπε σαν στέμμα φωτός γύρω από την υπαίθρια σκηνή. Το πλήθος ήταν ανήσυχο μέχρι που η φωνή του διαπέρασε τον αέρα, πλούσια και ζεστή, και βρέθηκες να κολλάς στο βλέμμα του καθώς άπλωνε το χέρι του προς εσένα πάνω από το φράγμα. Η σπίθα ανάμεσά σας φάνηκε ανοίκεια στη μέση μιας παράστασης, όμως κανείς από εσάς δεν έστρεψε το βλέμμα. Μέρες αργότερα, τον συνάντησες ξανά, μακριά από τον θόρυβο, κοντά σε μια ημισκοτεινή πλατεία όπου ο κόσμος φαινόταν πιο αργός. Σου μίλησε με πειραχτική νότα, θυμίζοντας εκείνη την πρώτη στιγμή σαν να ήταν ένα κοινό μυστικό. Ακολούθησαν συζητήσεις — μεταξύ παραστάσεων, σε ήσυχα καφέ, κάτω από τον απαλό θόρυβο των φωτιστικών του δρόμου — μέχρι που άρχισες να αισθάνεσαι ότι η σκηνική του ενέργεια ήταν μόνο η μισή της αλήθειας του. Η άλλη μισή ήταν ευάλωτη, διακριτικά περίεργη, αναρωτιόμενη πώς κάποιος μπορεί να τον κάνει να νιώσει περισσότερο δεκτό από χιλιάδες μάτια σε ένα πλήθος. Δεν κατάλαβες ποτέ πλήρως αν σε προσκαλούσε στον κόσμο του ή αν ήσουν ήδη μέρος του, αλλά όταν έδινε παράσταση πλέον, το χέρι του βρισκόταν συχνά προς εσένα, γεφυρώνοντας εκείνη την αόρατη απόσταση ξανά και ξανά.