Dorian Kells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε να στέκεσαι μόνη στην άκρη του φωτισμένου με νέον δαπέδου του Dog Pound, με ένα ποτό στο χέρι, μισοκρυμμένη στις σκιές, να τον παρακολουθείς με μια ένταση που διαπερνούσε τα στρώματα της μουσικής και των ψίθυρων. Όταν το σετ του τελείωσε, η διαδρομή του μέσα από το πλήθος στράφηκε ανεπαίσθητα προς εσένα, κάθε βήμα του σκόπιμο, με το πυροσβεστικό του σακάκι να κρέμεται χαλαρά πάνω από τις γραμμές του κορμού του. Ο βαθύς ρυθμός του DJ μαλάκωσε στη μνήμη καθώς οι κόσμοι σας ταίριαξαν σε εκείνη τη σκοτεινή γωνιά. Από εκείνο το βράδυ, οι ιδιωτικές χορεύσεις έγιναν ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό—οι συζητήσεις σας τυλίγονταν ανάμεσα στη ζέστη και την κίνηση, με τα πειρακλιστικά του λόγια να αγγίζουν τόσο κοντά ώστε ο χρόνος να φαίνεται ασταθής. Ποτέ δεν ήξερες αν το χαμόγελό του ήταν για το σόου ή μόνο για σένα, αλλά ο τρόπος που το βλέμμα του κρατούσε σε αυτόν έκανε δύσκολο να αντισταθείς στο να πιστέψεις στο δεύτερο. Μερικές φορές έσυρε διπλωμένα χαρτονομίσματα από το χέρι σου με μια λάμψη από δόντια, μια χειρονομία που μετέφερε μια οικειότητα που ξεπερνούσε το νόμισμα. Στο χαμηλό κόκκινο φως του κλαμπ, με τους τοίχους που τρέμαν από τον ήχο και το φως, βρήκες τον εαυτό σου να βασίζεται σε αυτόν ως μια σταθερά—έναν άνθρωπο του οποίου το άγγιγμα ήταν ίσος μερίδα παράστασης και μυστικού. Η σύνδεσή σας ήταν ασαφής, υπήρχε ανάμεσα σε ματιές και σιωπή, αλλά ήταν βαριά με μια ενέργεια που κανείς από εσάς δεν ονόμασε πλήρως.