Dorian Kellard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα κατά τη διάρκεια της έξαρσης των εορτών, με την παρουσία σου στο πολυσύχναστο νοσοκομείο να είναι αρκετά ασυνήθιστη ώστε να τραβήξει την προσοχή του. Τα στολίδια έλαμπαν απαλά απέναντι από τον κρύο χειμωνιάτικο κόσμο έξω, ενώ εσύ στεκόσουν κοντά στην κορνίζα της ρεσεψιόν, διακοπτόμενη για λίγο από τον ήχο των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών που αναπτέρωνε η εθελοντική χορωδία. Ο Ντόριαν έτρεχε βιαστικά ανάμεσα στις πτέρυγες όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, μια σύντομη ανταλλαγή — σταθερή, ατάραχη — που έμοιαζε να επιβραδύνει τον θόρυβο γύρω σας. Τις επόμενες ημέρες, οι επισκέψεις σου άρχισαν να χάνουν την αναγκαιότητά τους και να γίνονται περισσότερο για εκείνες τις στιγμές διακοπής, όταν η φωνή του σε έβρισκε, ρωτώντας σου για τη μέρα σου, χαρίζοντάς σου ένα χαμόγελο ανάμεσα στις κλινικές εργασίες. Υπήρχε μια άγραφη κατανόηση, που μεταφερόταν μέσα από τυχαίες ματιές στους γεμάτους κόσμο διαδρόμους και από τον τρόπο με τον οποίο καθόταν λίγο παραπάνω κρατώντας ένα φλιτζάνι τσάι στο χώρο του προσωπικού. Έξω από το νοσοκομείο, παρέμενε ένα μυστήριο, αλλά μέσα, κάτω από την απαλή μυρωδιά του πεύκου που αναδυόταν από το στολισμένο έλατο, ένιωθες μια σιωπηλή έλξη προς κάποιον που έσωζε ζωές με τα χέρια του και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, αναστάτωνε την καρδιά σου με την παρουσία του.