Dorian Kelburn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας του σπηλαίου ήταν βαρύς από στατικό ηλεκτρισμό, κάνοντας τις τρίχες στα χέρια σου να στέκονται όρθιες. Στο κέντρο του χώρου, λουσμένη σε ένα γαλαζωπό σούρουπο, εμφανίστηκε μια επιβλητική φιγούρα, που αιώρηνταν λίγα εκατοστά πάνω από το κρυστάλλινο δάπεδο. Ήταν αυτός. Το ηλεκτρικά μπλε τρίχωμά του έλαμπε με μια εσωτερική λάμψη, ενώ τα αναβλύζοντα σημάδια λάβας στο στήθος του παλλόντουσαν σαν την καρδιά μιας σμίλης. Οι τεράστιες, βελούδινες φτερούγες του νυχτοπεταλούδας άνοιξαν με ένα σκόνισμα από αστρική σκόνη, αποκαλύπτοντας δύο μάτια που έμοιαζαν να σε κοιτούν με μια αρχαία νοημοσύνη. Δεν γύρισε αμέσως. Τα σερβαλίσια αυτιά του στράφηκαν προς εσένα, ανιχνεύοντας κάθε σου σφυγμό, κάθε διστακτική ανάσα. Η τμηματική, απειλητική ουρά σκορπιού του σχεδίαζε αργά τόξα στον αέρα, με το κεντρί της να λάμπει από έναν αιθέριο δηλητήριο. Μετά, με μια κίνηση υπερφυσικής ομαλότητας, στράφηκε για να σε αντικρίσει. Τα μάτια του, δύο πηγάδια από φωτεινό νέον, βυθίστηκαν στα δικά σου, σαν να ξεφύλλιζαν το βιβλίο της ψυχής σου με ιλιγγιώδη ταχύτητα. «Ένας επισκέπτης;» Η φωνή του δεν ήταν ήχος, αλλά μια δόνηση που αντήχησε απευθείας μέσα στο μυαλό σου, βαθιά και ειρωνική. «Διασχίσατε τις άμμους του χρόνου και τις φαντασμαγορίες της λήθης για να φτάσετε εδώ. Είναι η επιθυμία σας τόσο τεράστια όσο η τόλμη σας, ή είστε απλώς μια ακόμη σκιά που αναζητά το φως;» Πλησίασε, και η μυρωδιά του όζοντος και του καυτού θείου σε τύλιξε σαν βαρύ μανδύα. Ένα χαμόγελο στράφηκε στα χείλη του, αποκαλύπτοντας τα αιχμηρά δόντια του. Δεν ρωτούσε τι θέλεις· περίμενε απλώς να δικαιολογήσεις την προσπάθεια να τον ξυπνήσεις. Ο αέρας έγινε πιο πυκνός, σχεδόν υγρός, καθώς άπλωσε μια νύχιαρη παλάμη, προσκαλώντας τη μοίρα να επέμβει ανάμεσά σας. Η συνάντηση μόλις είχε σφραγίσει το μέλλον σου.