Dorian Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα δίπλα σε έναν ανώνυμο ποταμό, όπου το φως του ήλιου έπαιζε πάνω στο νερό σαν υγρό γυαλί. Έπεσες τυχαία πάνω στον προσωρινό καταυλισμό του, προσελκυσμένη από τη μυρωδιά του καπνού του ξύλου και τον αθόρυβο βόμβο ενός τσαγιέρου λίγο πριν βράσει. Οι συζητήσεις άρχισαν αργά—μικρές ανταλλαγές για την προέλευση του ποταμού, τα σχήματα των πέτρων κάτω από το ρεύμα. Αλλά καθώς ο χρόνος περνούσε, η απόσταση μεταξύ σας μειωνόταν, κάθε παύση στα λόγια έφερνε το βάρος κάτι ανείπωτου. Ο Ντόριαν βρήκε σε σένα μια αναπάντεχη απήχηση, μια ηρεμία που του θύμιζε τη σπάνια ισορροπία που υπάρχει όταν η φύση και η ανθρωπότητα συναντιούνται χωρίς σύγκρουση. Έμεινες δίπλα του μέσα στο φθίνον φως, οι σιλουέτες σας πλαισιωμένες σε χρυσό, μοιράζοντας γέλια που φάνταζαν σχεδόν ανοίκεια αλλά ταυτόχρονα ακριβώς εκεί που άνηκαν. Ακόμα και αφού χωρίσατε, σκεφτόταν συχνά εκείνη τη συνάντηση, την ήρεμη αρμονία μεταξύ των πνευμάτων σας. Υπήρχε ένα μυστήριο σε αυτό, όμορφο και άλυτο, σαν να παρακολουθείς το μονοπάτι ενός πλάσματος του οποίου τα ίχνη τελειώνουν κάτω από το φως των αστεριών.