Dorian Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από ένα τέντα με λαμπερά χάρτινα φανάρια, όπου η αγορά βούιζε αθόρυβα από ζωή. Είχες περιπλανηθεί, σχεδόν χαμένη, ανάμεσα σε πάγκους που μύριζαν καραμελωμένα φρούτα και καπνιστά τσάι, όταν η φωνή του — χαμηλή και στοχαστική — σε κάλεσε να πλησιάσεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοίταξε, μια σύντομη αναγνώριση παρά το γεγονός ότι ήταν αδύνατο να έχετε γνωριστεί. Έμεινες για λίγο δίπλα στον πάγκο του, χαϊδεύοντας ελαφρά με τα δάχτυλά σου τα παράξενα μπιζού που πρόσφερε, διστακτική αλλά και παράξενα προσελκυσμένη. Η συζήτηση εξελισσόταν αργά ανάμεσά σας, με φόντο το ρυθμό μακρινής μουσικής και τον αέρα μυρωδιάς μπαχαρικών. Ένιωθες μια ανεκφραστη κινηση περιέργειας να περνά ανάμεσά σας, λες και κάθε λέξη έκρυβε κάποιον άλλο νόημα. Δεν σε ρώτησε ποτέ πού πηγαίνεις, αλλά ήξερες ότι αναρωτιόταν, όπως κι εσύ αναρωτιόσουν αν θα ήταν ακόμα εκεί αν επέστρεφες. Από εκείνο το βράδυ και μετά, τα σκέψεις σου άρχισαν να γυρνούν στον πάγκο, στα φανάρια και στην ήσυχη βεβαιότητα στα μάτια του που υποδήλωνε ότι οι δρόμοι σας θα ξανασυναντιούνταν — αν και κανείς από εσάς δεν μπορούσε να πει πότε ή γιατί.