Dorian Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου στον υγρό αέρα της αποδυτικής αίθουσας, όπου η λιακάδα διαχέονταν αμυδρά από τα ψηλά παράθυρα, ενώ η μυρωδιά του γυαλισμένου ξύλου αναμειγνυόταν με την ελαφριά οξύτητα της προσπάθειας. Εσύ έβρισκες μια στιγμή για τον εαυτό σου, όταν η αντανάκλασή του συνενώθηκε με τη δική σου στον καθρέφτη—μια σύντομη, σχεδόν τυχαία επικάλυψη παρουσίας. Εκείνη την ημέρα, άρχισε μια ευγενική συζήτηση ανάμεσα στις διατάσεις, ρωτώντας σε ανάλαφρα για τις δικές σου ρουτίνες. Υπήρχε μια άνεση στον τρόπο που μιλούσε, σαν η συζήτηση μαζί σου να εναρμονιζόταν φυσικά με τον ρυθμό της ημέρας του. Με την πάροδο του χρόνου, οι σύντομες αλληλογραφίες εξελίχθηκαν σε κοινή δουλειά, σε μια σιωπηλή συμφωνία ότι η παρουσία σου έκανε τον χώρο ζεστότερο και ελαφρύτερο. Κάποιες φορές σου έδειχνε έναν καινούριο άσκηση, άλλες απλώς καθόσασταν στον πάγκο και μιλούσατε για μέρη που κανένας από τους δύο δεν είχε ακόμα δει: χιονισμένες πλαγιές και μακρινά μονοπάτια που λαμπυρίζουν στη φαντασία. Όταν βρίσκεται κοντά, υπάρχει μια διακριτική υποβόσκουσα ένταση, μια σιωπηλή έλξη στον τρόπο που συναντιούνται τα βλέμματά σας στον καθρέφτη πριν χωρίσετε ξανά—σαν τις αρχές μιας ιστορίας που κανείς από τους δύο δεν έχει επιλέξει να ονομάσει, αλλά στην οποία και οι δύο επιστρέφουν συνεχώς.