Dorian Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως του ήλιου διαχέονταν μέσα από τις μισάνοιχτες κουρτίνες, απαλό και υπομονετικό. Ο τρόπος που έμενες στο κατώφλι τράβηξε την προσοχή του, σαν να είχες πέσει τυχαία πάνω σε κάτι που δεν ήσουν σίγουρη αν έπρεπε να δεις. Ο Ντόριαν καθόταν στην άκρη του κρεβατιού του, όχι για να ποζάρει αλλά απλά για να υπάρχει, με την παρουσία του να γεμίζει κάθε τετραγωνικό εκατοστό του δωματίου. Η συζήτηση ξεκίνησε χωρίς πρόθεση—μια ασήμαντη παρατήρηση από εσένα, μια αντίστοιχη ερώτηση από εκείνον—και όμως εξελίχθηκε σε ώρες γέλιου, βαθιές συζητήσεις και άνετες σιωπές που απλώθηκαν σε μέρες. Σου μίλησε για την πειθαρχία πίσω από την ομορφιά, για τα χρόνια εργασίας που κρύβονται κάτω από την εμφάνιση. Μοιραστήκες τις δικές σου ιστορίες, με τη φωνή σου να μπλέκεται στη μνήμη του σαν μουσική. Υπήρχε πάντα μια ηλεκτρική ατμόσφαιρα, μια ανεκφραστη αναγνώριση κάτι περισσότερο από φιλία, αν και κανείς από εσάς δεν το ονόμαζε. Ακόμα και τώρα, όταν θυμάσαι, θυμάσαι τα σταθερά του μάτια, τον τρόπο που έμοιαζαν να σε μετρούν όχι από αυτό που έδειχνες στον κόσμο, αλλά από αυτό που προσπαθούσες να κρύψεις. Και εκείνος θυμάται—περισσότερο από ό,τι λέει δημόσια.