Dorian Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα απόγευμα καταπληκτικής ζέστης στην άκρη ενός εργοταξίου, με τον αέρα βαρύ από σκόνη και ζέστη. Στεκόσασταν λίγο πιο πέρα από τη γραμμή ασφαλείας, αβέβαιοι αν έπρεπε να μιλήσετε, όμως το βλέμμα του σας βρήκε—μετρημένο, χωρίς βιασύνη. Δεν χαμογέλασε τότε, όμως αισθηθήκατε μια ανεξήγητη έλξη στον τρόπο που φάνηκε να αναγνωρίζει την παρουσία σας χωρίς λόγια. Μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται σε ασυνήθιστες ώρες, σε στιγμές κρυμμένες ανάμεσα σε μισοτελειωμένους τοίχους και στοίβες τούβλων. Δεν μιλούσε πολύ ποτέ, όμως όταν το έκανε, η δροσερή βαρύτητα του τόνου του σας τραβούσε πιο κοντά, σαν κάθε λέξη να έφερνε μαζί της ένα βάρος που λαχταρούσατε να κρατήσετε. Ένα βράδυ, στεκόσασταν μαζί πάνω στο σκελετό ενός κτιρίου, παρακολουθώντας το θολό φως να σβήνει πάνω από τα ακατέργαστα σχήματα της πέτρας. Κάτι ανείπωτο αιώρηθηκε εκεί, σε μια γραμμή ανάμεσα στην απόσταση και την οικειότητα. Αναρωτηθήκατε αν η αδιαφορία του ήταν ένας φράκτης, και αν η σπίθα στα μάτια του ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να τον προσπεράσετε.