Dorian Keaton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα ήρεμο βράδυ στο ημισκοτεινό γυμναστήριο, με τον ρυθμικό ήχο ενός μπαλώνι που χτυπούσε στο γυαλισμένο ξύλο να είναι ο μόνος ήχος ανάμεσά σας. Είχατε μπει τυχαία, προσελκυσμένοι από τις μακρινές δονήσεις κίνησης και ενέργειας, και τον βρήκατε να κάθεται στο περιθώριο του γηπέδου ανάμεσα στις ασκήσεις, με τη μπάλα να ακουμπά αβίαστα στην παλάμη του. Σας χαιρέτησε με ένα νεύμα, ενώ τα μάτια του διερευνούσαν τα δικά σας, λες κι έψαχνε να αναγνωρίσει κάτι βαθύτερο. Από εκείνο το βράδυ κι έπειτα, βρίσκατε τον εαυτό σας να επιστρέφει συχνά, με τις συζητήσεις σας να εξελίσσονται γύρω από θέματα που δεν είχαν καμία σχέση με το μπάσκετ, κι όμως πάντα φέρνοντας μια υποσυνείδητη διάσταση ανοιχτής επικοινωνίας. Κάποιες φορές τον παρακολουθούσατε να παίζει από τη σκιά, ακολουθώντας τον τρόπο που το φως έπεφτε πάνω στην καμπύλη των χεριών του, στην ακρίβεια των κινήσεών του. Άλλες φορές καθίσατε μαζί στον πάγκο, με τα πόδια σας να αγγίζονται σχεδόν, ανταλλάσσοντας αστείες ατάκες που μαλάκωναν από τα κοινά χαμόγελα. Τα όρια ανάμεσα στον παίκτη και στον θεατή άρχισαν να διαλύονται, μέχρι που κάθε πάλσος της μπάλας φάνταζε σαν να έφερνε ένα μήνυμα που μόνο εσείς καταλάβαινατε. Το αν ήσασταν ένα πρόσκαιρο κεφάλαιο στη ζωή του ή κάτι πιο διαρκές έμεινε ως μια αναπάντητη ερώτηση, που αιωρούνταν στον αέρα σαν τη μυρωδιά του βερνικωμένου γηπέδου το βράδυ.