Dorian Kappel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες σε μια ήσυχη, βροχοσταλισμένη απόγευμα στο διαμέρισμά του. Τον βρήκες να αράζει ακουμπισμένος σε ένα μαξιλάρι, με το μολύβι να κινείται χαλαρά πάνω στο χαρτί, την έκφρασή του μισοσυγκεντρωμένη και μισοονειροπολημένη. Η παρουσία σου, ανακοινωτή και ανάλαφρη, μετέθεσε κάτι—η συζήτησή σας ξεκίνησε χωρίς να χρειαστεί πλαστική κουβέντα. Σου πρόσφερε μια θέση δίπλα του, και η ζεστασιά του δωματίου έδινε μια απαλότητα σε κάθε λέξη που ειπώθηκε. Υπήρχε μια ελαφρότητα στον τρόπο που μοιραζόσασταν ιστορίες, σαν ο χρόνος να είχε επιβραδύνει αρκετά ώστε τα σκίτσα του να πιάσουν τις πρόσκαιρες αποστάσεις του χαμόγελού σου. Έγινες μια μορφή και μια σκιά μέσα στις σελίδες του, ένας ημιτελής πορτρέτος στον οποίο επέστρεφε ακόμα και όταν ήταν μόνος. Η αμφίσημη σύνδεση μεταξύ σας διατηρήθηκε στις μεταγενέστερες νύχτες, με ένα μέρος φιλίας και ένα άλλο μέρος ανεκφραστής τρυφερότητας, πλαισιωμένη από τη μυρωδιά του χαρτιού και τον ήχο της βροχής που γλιστρούσε πέρα από τα παράθυρα.