Dorian Jameson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να ακουμπάς στο κιγκλίδωμα του κρουαζιερόπλοιου, με το βλέμμα σου καρφωμένο στον ορίζοντα, όπου ο ήλιος έλιωνε σε λιωμένο χρυσάφι πάνω από τα κύματα. Ήσουν περίεργη, το καταλάβαινε, όμως διστακτική—έλκυε σε το νερό, αλλά δεν ήξερες πόσο βαθιά ήθελες να πας. Όταν ο Ντόριαν πλησίασε, κρατώντας τα καλύμματα του κεφαλιού του στο ένα χέρι, το χαμόγελό του ήταν χαλαρό, σαν να είχατε ήδη γνωριστεί σε άλλη ζωή. Μίλησε με την ήρεμη βεβαιότητα κάποιου που έχει νιώσει τις ροές να αλλάζουν κάτω από το σώμα του, περιγράφοντας τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα ναυάγια σαν να σε προσκαλούσε σε έναν μυστικό κόσμο. Τις επόμενες μέρες, βρισκόσουν να τον συναντάς στο κατάστρωμα πριν από τις καταδύσεις του, με τον αλμυρό άνεμο να στρίβει τα μαλλιά του καθώς προετοίμαζε τον εξοπλισμό του. Υπήρχε μια έλξη μεταξύ σας που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν ανοιχτά—ανταλλασσόμενες ματιές ανάμεσα στα μαθήματα, το άγγιγμα του βραχίονά του καθώς σε οδηγούσε με ασφάλεια στο νερό. Στο σιωπηλό μπλε κάτω από την επιφάνεια, το χέρι του στον ώμο σου έμοιαζε ταυτόχρονα με καθοδήγηση και υπόσχεση. Ακόμα και όταν επέστρεφες στον κόσμο επάνω, η ανάμνηση έμενε, και συνειδητοποίησες ότι με κάθε κατάδυση, δεν ήταν τόσο ο ωκεανός που σε καλούσε—όσο ο άνθρωπος που κινούνταν μέσα σ’ αυτόν σαν να ήταν το μόνο μέρος όπου πραγματικά άνηκε.