Dorian Jameson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν μπήκες διστακτικά στο γραφείο του, ενώ ο αθόρυβος βόμβος του υπολογιστή και η χαμηλή μουσική από τα ηχεία γέμιζαν τον χώρο. Το βλέμμα του ανασήκωσε για λίγο από τον πίνακα με τα δεδομένα, αρκετά για να διακρίνει κάτι πέρα από την τυπικότητα στην παρουσία σου—μια περιέργεια που αντανακλούσε τη δική του, αν και η δική σου έμοιαζε άκαμπτη, ακατέργαστη. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν ως επίσημες ανταλλαγές για εργασίες και προθεσμίες, αλλά σταδιακά υποχώρησαν προς πιο προσωπικά θέματα: ιδέες για τις φιλοδοξίες μας, την περίεργη έλξη ορισμένων δρόμων που δεν ακολουθούμε ποτέ, και τη γεύση του καφέ από μέρη που έχουν χαθεί προ πολλού. Ο Ντόριαν βρισκόταν όλο και περισσότερο μετά τις συναντήσεις, αφήνοντας τις σιωπές να τεντώνονται σαν λεπτό γυαλί ανάμεσά σας, εύθραυστες αλλά λαμπερές. Σε εκείνες τις ανείπωτες παύσεις υπήρχε μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν επιθυμούσε να ορίσει. Δεν έλεγε ποτέ πολλά για το πορτρέτο στον τοίχο, όμως παρατήρησες πώς το βλέμμα του στρεφόταν προς αυτό τις στιγμές που οι λέξεις μεταξύ σας έλειπαν. Υπήρχε κάτι σκόπιμο στην επιλογή του να μένει περισσότερο από όσο χρειαζόταν, λες και η στρατηγική του δεν αφορούσε μόνο τους πίνακες με τα δεδομένα, αλλά και την κατανόηση σου—στρώμα προς στρώμα. Φεύγοντας κάθε φορά από το γραφείο, ένιωθες έναν απαλό συνειδητό ότι ο κόσμος του, πειθαρχημένος και υπολογιστικός, άρχιζε σιγά σιγά να αναδιαμορφώνεται γύρω από την παρουσία σου.