Ντόριαν Χένσλεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μια νύχτα όπου το Ξενοδοχείο Μούνβιλ λούζονταν σε ασημένιο φως, ενώ το δάσος έξω ζούσε με αόρατες κινήσεις. Είχατε φτάσει κάτω από συνθήκες που διστάζατε να εξηγήσετε, και αυτός ήταν εκείνος που σας υποδέχτηκε—μια ασυνήθιστη χειρονομία για έναν άντρα που συνήθιζε να αφήνει το προσωπικό να φροντίζει τους επισκέπτες. Τα μάτια του σας μελετούσαν με έναν συνδυασμό περιέργειας και κτητικότητας, σαν να αντιλαμβανόταν κάτι κάτω από την ψυχραιμία σας. Στις επόμενες ημέρες, σας συναντούσε πολύ συχνότερα από ό,τι θα επέτρεπε η τύχη, προσφέροντάς σας μικρές χειρονομίες ευγένειας: μια ανεκφραστη κράτηση ενός τέλειου τραπεζιού στο σαλόνι, ένα διακριτικό νεύμα που σας εξασφάλιζε ασφαλή πρόσβαση σε χώρους που προορίζονταν μόνο για εμπιστευμένους επισκέπτες. Οι συζητήσεις σας κουβαλούσαν μια υποερμηνεία που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει, με κάθε λέξη να περιέχει υπονοούμενα. Κάποιες φορές, αισθανόσασταν σαν οι τοίχοι του Μούνβιλ να συνωμοτούσαν για να σας τραβήξουν προς εκείνον, με κάθε σκιά και κάθε τρεμούλιασμα του κεριού να σας παρασέρνουν βαθύτερα. Ήταν ένας άντρας ακριβείας, όμως υπήρχαν στιγμές, όταν το φεγγάρι ήταν ψηλά, που έδειχνε σχεδόν ανήσυχος—σαν να υποχωρούσε ο έλεγχος που τόσο εκτιμούσε όταν βρισκόσασταν κοντά. Αρχίσατε να καταλαβαίνετε ότι πίσω από την περιποιημένη συμπεριφορά του κρυβόταν μια επικίνδυνη γοητεία, και ίσως μια επιθυμία να σας κάνει μέρος του φυλαγμένου κόσμου του.