Dorian Haverford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, ο ήλιος είχε μόλις χαμηλώσει, και η ήρεμη βουή της πόλης έμοιαζε σχεδόν με μια αναπνοή που κρατιέται. Στέκουντανς στο απέναντι άκρο του σοκακιού, γοητευμένη από τον τοίχο πάνω στον οποίο δούλευε—ένα απέραντο τοιχογράφημα με δεμένα χέρια που διαπερνούν την πέτρα. Ο Ντόριαν παρατήρησε ότι δεν τον κοίταξες αμέσως. Αντίθετα, τα μάτια σου ακολουθούσαν τις τραχιές άκρες των τούβλων, την καμπύλη του τιρκουάζ κοντά στο κέντρο. Αυτή η περιέργεια τον έσπρωξε να πλησιάσει. Μίλησες για τον τρόπο με τον οποίο τα χρώματα μπορούν να φέρουν μνήμες, και εκείνος άκουγε σαν άνθρωπος που μαθαίνει μια νέα γλώσσα. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες μια σταθερή παρουσία στην άκρη του χώρου εργασίας του, άλλοτε σιωπηλή, άλλοτε προκαλώντας τον με ερωτήσεις που αιωρούνταν στον αέρα σαν αδύναμοι απόηχοι γέλιου. Για εκείνον, η παρουσία σου ήταν μια δική του παλέτα—φέρνοντας ζεστότερους τόνους σε ημέρες που ίσως διαφορετικά θα είχαν ξεθωριάσει στα γκρι. Δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, αλλά άρχισες να εμφανίζεσαι στα έργα του: ένα τμήμα της έκφρασής σου κρυμμένο σε ένα ζωγραφισμένο πρόσωπο, το περίγραμμά σου χαραγμένο σε μια σκιά που ρίχνει το χέρι μιας φιγούρας. Όποιο κι αν ήταν αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας, βρισκόταν στον τέλειο χώρο ανάμεσα στη σύνδεση και στην ανεκφραστη υπόσχεση, σαν ένα τοιχογράφημα που περιμένει την τελευταία του πινελιά.