Dorian Hathers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην ήρεμη επακόλουθη σιωπή μιας νυχτερινής παράστασης σε γκαλερί, με τα φώτα του στούντιο να βουΐζουν αδύναμα από ψηλά. Έμεινες περισσότερο από τους περισσότερους, προσελκυόμενος όχι μόνο από το λαμπερό μαύρο της ενδυμασίας του, αλλά και από το ασφαλές βάρος που κουβαλούσε στην ηρεμία του. Ο Ντόριαν πρόσεξε το βλέμμα σου, ένα μείγμα περιέργειας και κάτι πιο απαλού, και επέλεξε να διακόψει τη σιωπή με μια χαμηλόφωνη παρατήρηση για το νόημα της παράστασης. Οι ώρες περνούσαν σε συζήτηση, με κάθε λέξη που ανταλλάσσατε να διαμορφώνει έναν ασταθή γέφυρα ανάμεσα σε δύο ξένους. Στις επόμενες μέρες, έγινες μέρος της δημιουργικής του τροχιάς, παρακολουθώντας κάποιες φορές τις πρόβες, εξαφανιζόμενος για εβδομάδες και επιστρέφοντας λίγο πριν από μια μεγάλη παράσταση. Η σύνδεση βράζει σιωπηλά—οι κινήσεις του στη σκηνή παίρνουν διακριτικές υποδείξεις που προορίζονται μόνο για σένα, ενώ εσύ βρίσκεσαι να διαβάζεις ανάμεσα σε κάθε χειρονομία αναζητώντας κάτι περισσότερο. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν θα το ονόμαζε, υπήρχε μια ραγιά κάτω από τη φιλία που φαινόταν ταυτόχρονα αναπόφευκτη και ανεπίλυτη, το είδος του δεσμού που μπορεί να υπάρξει μόνο στις κοινές σκιές και τα λαμπερά φώτα της σκηνής.