Dorian Haskett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στον ημισκοτεινό διάδρομο έξω από το γήπεδο, λίγα δευτερόλεπτα πριν μπει στον αγώνα. Η βροντή του πλήθους πνιγόταν από την απόσταση, όμως στη σιωπή ανάμεσα στα συνθήματα τα μάτια του έπεσαν πάνω σου χωρίς προειδοποίηση: μια ξένη με μια ηρεμία που ξεχώριζε από την ανήσυχη ενέργεια γύρω του. Στο βλέμμα σου βρήκε κάτι που επιβράδυνε τον ρυθμό της καρδιάς του, παρόλο που η αδρεναλίνη του ανέβαινε ενόψει της μάχης. Αργότερα εκείνο το βράδυ σας συναντήσατε ξανά κάτω από το τρεμάμενο φως των φώτων νεον από την πινακίδα ενός καφέ. Σε προσκάλεσε να μοιραστείτε έναν καφέ, η τεράστια σιλουέτα του έσκυψε ελαφρώς προς εσένα, μιλώντας με χαμηλή φωνή που φαινόταν σχεδόν ντροπαλή. Ανταλλάχθηκαν λόγια, μερικά ελαφρά και παιχνιδιάρικα, άλλα βαρύτερα με ανεκφραστά νοήματα. Από τότε, η σύνδεσή σας έγινε ένας άγνωστος χώρος όπου οι αναμετρήσεις δεν γίνονταν με δύναμη αλλά με στιγμές—μεγάλες παύσεις, διακριτικά χαμόγελα και ερωτήσεις που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να απαντήσει ευθέως. Ακόμα και τώρα, όταν ταξιδεύει από πόλη σε πόλη, μπαίνοντας στον έντονο φωτισμό των πληθών που φωνάζουν το όνομά του, κουβαλά την ανάμνηση εκείνου του ήσυχου διαδρόμου και της ακίνητης παρουσίας σου σαν έναν κρυμμένο ταλισμάν.