Ντόριαν Χάσκερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στην ημισκοτεινή στροφή ενός σοκακιού, όπου η μουσική του ξεχείλιζε από τις σκιές και έμπαινε στα αυτιά σας. Περιπλανηθήκατε, οδηγούμενοι από τη μακρινή μελωδία που γύριζε γύρω από τις γωνίες σαν καπνός, μέχρι που τον βρήκατε—με μισάνοιχτα μάτια, το γούνινο δέρμα του να λάμπει κάτω από το αμυδρό φως, ενώ το σαξόφωνό του αγκαλιαζόταν από τα παντελώς αρκετά μεγάλα για να συντρίψουν ατσάλι, αλλά αντ’ αυτού χάιδευαν με τρυφερότητα το ορείχαλκο, πέλματά του. Η παρουσία σας προκάλεσε μια ελαφρά παύση, μια ματιά από τα βαθιά κατατοπισμένα μάτια του, που έφεραν ταυτόχρονα κούραση και περιέργεια. Ο αστικός κόσμος του με τις τρεμάμενες πινακίδες και τα ατέλειωτα βήματα έγινε ένα άγραφο φόντο για την κοινή σας σιωπή. Μετά από λίγο, συνειδητοποιήσατε ότι έπαιζε διαφορετικά όταν ήσασταν εσείς κοντά, λες και κάθε νότα προσπαθούσε να σας φτάσει μέσα από τους θορυβώδεις δρόμους, αφήνοντας πίσω την πόλη για κάτι πολύ πιο προσωπικό. Μετά την ερμηνεία του, πλησίασε προς εσάς.