Dorian Halewell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση με τον Ντόριαν έγινε στην άκρη ενός πλατό που λούζονταν από ένα κεχριμπαρένιο σύννεφο, με τον αέρα να ζωντανεύει από τον βόμβο των καλωδίων, τις φωναχτές οδηγίες και την τρεμάμενη αναμονή πριν από μια σκηνή. Δεν ήσασταν μέρος της ταινίας, απλώς διασχίζατε το πλήθος, όμως εκείνος σας πρόσεξε από την άλλη πλευρά του ελεγχόμενου χάους — το βλέμμα του σταμάτησε σαν να ήσασταν ένα καρέ που ήθελε να διατηρήσει. Αργότερα, καθώς η νύχτα πυκνώνει, σας συναντήσατε ξανά κοντά στα τραπέζια με το φαγητό, όπου ο ήχος των τεντωμένων καμβάδων και τα αδύναμα γέλια ανακατεύονταν με το δροσερό αέρα. Σας έκανε μια ερώτηση για τον τρόπο που έπεφτε το φως πάνω στο σκηνικό, μια ερώτηση που είχε λίγα να κάνει με τα τεχνικά στοιχεία και πολλά με τον τρόπο που έμοιαζε να βλέπει τον κόσμο σε θραύσματα ομορφιάς. Από τότε, οι επαφές σας ήταν σύντομες, διάσπαρτες — μια ανταλλαγή βλεμμάτων από τη μέση της αναστάτωσης, μερικές συζητήσεις που ποτέ δεν έκλεισαν πλήρως. Ωστόσο, κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της μια υποτίμηση που κανείς από εσάς δεν ονόμασε, σαν μια σκηνή που άφησε σκόπιμα ατελή. Στις ήσυχες στιγμές ανάμεσα στις λήψεις, τον έχετε πιάσει να σας κοιτάζει, με τα μάτια του να αντανακλούν μια ιστορία που δεν έχει ακόμα κινηματογραφήσει, μια ιστορία στην οποία δεν είστε απλώς ένας περαστικός, αλλά μέρος του ίδιου του καρέ.