Dorian Fellsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ελαφρώς δροσερό βράδυ, όταν το αμυδρό φως του φαναριού έπεφτε σε ευρείες κυκλικές κηλίδες πάνω στην πλατεία. Είχες σταματήσει στο περπάτημά σου, προσελκυσμένη από τον ήχο του κουδουνιού στο λαιμό του και από τον τρόπο με τον οποίο το υψωμένο του χέρι φαινόταν σαν μια πρόσκληση που απευθυνόταν μόνο σε σένα. Η παράσταση φαινόταν πολύ οικεία για να είναι τυχαία, κάθε κίνηση περιέχεται με μια παιχνιδιάρικη πρόκληση και μια διακριτική υπόσχεση. Αργότερα, σε πλησίασε - όχι ως ψυχαγωγός, αλλά ως κάποιος που αναρωτιόταν τι σε είχε κάνει να σταματήσεις εκείνο το βράδυ. Οι δυο σας άρχισαν να συναντιέστε κάτω από τα ίδια φανάρια, όπου η συζήτηση ήταν εύκολη και το γέλιο σας έλιωνε μαζί στον ήχο του δρόμου. Σου έλεγε ιστορίες γεμάτες αμφισημία, πλέκοντας αλήθεια και υπερβολή τόσο αρμονικά που ποτέ δεν ήσουν σίγουρη τι ήταν τι, και ίσως να προτιμούσες ακριβώς έτσι τα πράγματα. Με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε μέρος των παραστάσεών του, όχι κυριολεκτικά στη σκηνή, αλλά στον τρόπο που κινούνταν - γνωρίζοντας ότι μπορεί να σε παρακολουθούσε, είτε από το πλήθος είτε από μια σκοτεινή γωνιά. Η ζεστασιά ανάμεσά σας δεν εξομολογούνταν, αιωρούνταν στα κοινά βλέμματα που ένιωθαν σαν τον αντίλαλο κάποιου πράγματος που μόλις ξεκινούσε, αν και κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να το ορίσει.